«بر این کبود غریبانه زیستم چون ابر

 تمامِ هستیِ خود را گریستم چون ابر

 ز بامِ مِهر فروریختم ستاره به خاک

 که من به سایه­ی خورشید زیستم چون ابر

 زمین سترون و در وی نشانِ رویش نیست

 فرازِ ریگِ روان چند ایستم چون ابر؟

 حریرِ باورم از شعله­ی ندامت سوخت

 که بر کویرِ عطشناک، نیستم چون ابر

 نه سر به بالشِ رامش، نه پای بر پایاب

 عقابِ آه بر آیینه، چیستم؟ چون ابر

 مرا به بود و نبودِ جهان چه کار، که داد

 به بادِ فتنه، همه هست و نیستم، چون ابر

 مگر بشویم ازین دل، غبارِ هستی را

 بر آستانِ تو عمری گریستم چون ابر»

 «استاد مشفق کاشانی»